logonaam

haven
De Wuijckuis

’ t Axelse gat was voor een dêêl verleden.
De Wuijckuis is uut dà dêêl toen ontstaon.
Dat is noe weer al onderd jaor geleden.
Wij vieren dus onderdjaorig bestaon.

In ’t westen bleef den Braokman een bedreiging.
Lag op de loer, gerêêd om toe te slaon.
Wou dat het land mao wee gauw nao de zêê ging.
Èt dao mee sturm echt alles an gedaon.

Van Wuijckhuise was in de streek geboren.
Kènde de kracht van waoter weer èn wind.
Deur em ging deze polder nôôit verloren.
Zô’n polder die je nèrgens elders vindt.

Dao wier gewèrkt deu vele wèrkmansanden.
De diik geleid, gemaokt voor een orkaon.
Die ’t waoter uut de nieuwe polder banden..
Zô bleef die polder al een êêuw bestaon.


Den Oekse haoven ging dao toen verloren.
De kaoie stong gaow vol mee vuult’ èn riet.
Een nieuw gebied is zô stilan geboren.
De Nol wier een uniek natuurgebied.

Der bloeit dao lis, wao biezen èn wao riet groeit.
De pielen èn marollen weunen daor.
Èn wao de brune kiekendief elk jaor broeit.
Wao vos èn marter loeren nao mekaor.

De Langeweg, de aogen èn de diiken.
Het uutgestrekte vlakke polderland.
Je zou der dag èn nacht nao bluven kiiken.
Nao die polder, mee oest van kant tot kant.

Beste Wuijckuis, we wènsen je van arte,
dà je nog vele jaoren mag bestaon.
Dà je gespaord mag bluven van de smarte,
deu mènsen soms an polders angedaon.


Evergem, winter 2012                                       Leen de Jonge

Melodie: Adieu Sofie, we gaan je weer verlaten



as je geen Zeêuws kan lezen dan stoat "t iere in Nederlands

 

naar boven