logonaam

Rondom bevrijdingsdag in de Wijkhuis

Een paar dagen voor de echte dag waren de Duitsers op terugtocht.
opafietsIk was toen 4 jaar en moeder vond dat ik vader moest gaan waarschuwen dat hij niet op de fiets terug naar huis kon komen, want dan zou hij hem gegarandeerd kwijtraken.
Vader was op het land aan het werk in de kanaalpolder. Als ik het me goed herinner, heeft hij zijn fiets toen in de aardappelhoop achtergelaten.

Dezelfde dag of de volgende dag, reed vader met een boerenkar met mij er bovenop vanuit de kanaalpolder naar huis. Een Duitse soldaat liep met een helm vol eierpruimen en vroeg of ik er één wilde. Nou, dat wilde ik wel graag. helmMaar vader zei dat ik er geen mocht hebben. Later vertelde vader dat hij bang was dat er gif in zou zitten of iets dergelijks; dat kwam wel voor.

Tegen de dijk van de kanaalpolder, stond luchtafweergeschut van de geallieerden. Maar als er geen vliegtuigen waren om op te schieten, werd er ook in de richting van Hoek geschoten. Tussen de schaapskooi en ons huis, was van pakken stro een schuilruimte gemaakt. Daar werden we als kinderen naar toe gestuurd. Maar daar zaten toen ook een aantal Duitsers. Het vuur van het luchtafweergeschut ging tussen ons huis en de schuilplaats door en aan die kant moesten wij gaan staan van de Duitse commandant, die dat kracht bijzette door met zijn pistool in die richting te wijzen. Dat was niet zo’n goed idee en daarom zijn we toen onder het vuur door, in de kelder van onze andere buren Kees Verhelst gaan schuilen.

De volgende dag kwamen de Canadezen met een hele colonne onder de zeedijk langs rijden in de richting van Philippine. Het was een machtig gezicht en in mijn herinnering waren de soldaten (commandanten?) in staat om al rijdend van de voertuigen te springen en er ergens anders weer op te springen.

Later werden er militairen bij ons gelegerd of in de buurt van ons huis.
Onze ouders vertelden van een iets oudere soldaat, waar ze uitgebreider contact mee hadden.
Tegen dat ze verder moesten trekken, heeft hij het huisnummer van ons huis G4b meegekregen als herinnering. Als de oorlog voorbij was, hoopte hij contact te kunnen leggen.
Helaas, is dat nooit gebeurd. Veel Canadezen zijn gesneuveld in het land van Cadzand.



Als tegenwicht tegen deze verhalen over slechte Duitsers, wil ik ook vertellen van een Duitse soldaat die in augustus 1940 regelmatig op wacht moest staan bij de zeedijk ter hoogte van nu de Langeweg. Schijnbaar stond mijn wieg aan de straatkant en hij kwam dan elke keer bij mij kijken. Toen het kouder werd, maakte hij zich zorgen over mij. Moeder kreeg van hem een paar soldatensokken om om de kruik te doen of zo. Op die manier kon hij zich een voorstelling maken van zijn eigen kind in de heimat.
Zus Mien herinnert zich dat hij ook eens stond te kijken toen ik in bad werd gedaan.Hij stond met tranen in zijn ogen en dat maakte op haar als 3 jarige veel indruk.

 

naar boven